Hayat her zamanki gibi değişimine adapte olmam gereken süreçleriyle ilerlemeye devam ediyor. Ve ben yeni dönemimde olduğum kişiyle, olmaya çalıştığım kişi arasındaki mesafenin arttığını gözlemledim .
Geçen son bir yıla baktığımda büyük bir maratonu hayal kırıklığıyla sonlandırıp koca bir bilinmezliğin içerisinde bulmuştum kendimi . Ama koşullar ne olursa olsun ilerideki Ben’i düşünüp en özgüvenli ve güçlü halimle var olan durumu kabullenip ilerlemem gerektiğinin farkındaydım . Yoğun ve yorucu bir kaç ay sonunda istediğim sonucu elde etmiş, mezun olmuştum . Nihayet kendimi bir şeyleri başarmış hissedebilirdim . Ama öyle olmadı . O dönemde içerisinde bulunduğum sürecin bilinmezliği fazlasıyla yorucu gelmişti bana . Ders çalışmak, okuldan mezun olup iş hayatına atılmaya çalışmak .. Arzu ettiğim sonuca ulaşmak kısa bir süre ‘ nihayet ‘ hissine kapılmamı sağlasa da devamında koca bir hissizlikle karşı karşıya bırakmıştı beni . Meğer bana yorucu gelen o süreç hayatıma büyük bir amaç katan, beni dengede tutan en önemli şeymiş .
İlk defa tecrübe ettiğim mülakat süreçleri ardından kendimi iş hayatının içerisinde buldum . Kaliteli , her biri birbirinden başarılı yeni insanlarla çalışma fırsatı edindim . Ve bir süre bu farklı karakterler arasında kendi tarzımı bulmaya çalıştım . Çok yoruldum , yıprandım ama öğrendikçe bir o kadar da keyif aldım .
Aslında tam da hayal ettiğim yaşantının içerisinde , ‘ olması gereken ‘ etiketleriyle dönüştüğüm kişiye alışmaya çalışırken kendi karakterime günden güne uzaklaştım. Güçlü görüp beğendiğim karakter özelliklerini bir bir kendime katmaya başlamıştım . Evet bu beni daha hırslı , daha başarılı bi yola sürükleyecekti ama eksik bir şeyler vardı. Bu yeni farkındalık sonrasında hissettiğim eksikliğin özel hayat – iş dengesizliğim olduğunu düşündüm . Ve bunu sağlamaya çalışırken hiç bi yol katedemeyip monotonluğun sıkıcılığında buldum kendimi.
Oysa Picasso ‘nun dediği gibi ” hayatın amacı bana verilen hediyeyi bulmak hayatın anlamı ise bu hediyeyi başkalarıyla paylaşmak ” olmalıydı benim için .
Ve ben bu hislerle ne yapacağımı , tüm bunları neye dönüştüreceğimi şu an için bilemiyorum . Bunları yaşamanın doğallığını , insan olmanın hiç de kolay bi meziyet olmadığının farkındayım . Kendime zaman veriyorum . İçsel yolculuğuma özen gösterip , akışına bırakmanın getireceği güce inanıyorum. Bu hislere kapılmayı hep huzursuz edici bulsam da hayatımın dönüm noktalarını tam da bu anlarda yaşadığımın farkındayım. Umarım aradığım tutku, amaç ve anlamı yeniden bulabilirim . Kendimi merakla gözlemliyorum ..
Nurdan Dinç 